فرض می کنم بهشت یک صندلی دارد... فقط یکی ... یک صندلی سنگی 

تو رویش نشسته ای... یک تلسکوپ بزرگ هم داری که می چرخانی اش و هرجای زمین را که دلت خواست رصد می کنی... نه فقط الان.... این تلسکوپ را همیشه داشته ای... از همان شب که رفتی تا همین حالا. حس اینکه همیشه تماشایم می کردی را داشته ام و دارم. تمام آن روزمادرها که به جای تو برای زن بداخلاق بابابزرگ کادو می بردیم تو نگاه می کردی و حس  بی‌تفاوتی من را و او را در رد و بدل کردن آن کادو می دیدی و می خندیدی....  

بعید می دانم که در زمان حیات ات از ما که بچه هایت بودیم هدیه ای گرفته باشی...باز هم فرض می کنم که بهشت آنقدر جای خوبی هست که وقتی از آن بالا ببینی فردا دخترانت هر کدام با ذوق برای زنی جز تو کادو می خرند حسادت نکنی...  

کاش واقعا بهشتی باشد. کاش تو واقعا در همان بهشت باشی.کاش رویای تمام این سال هایم را بر هم نزنی... رویای ساده ی صندلی و تلسکوپ و لبخند

راستی ببین این زن چقدر چشم هایش شبیه توست.... نگاهش کن ... 

آهنگ زیبایش هم هدیه ی تو  .... حتما در بساط ات موزیک پلیر داری... اگر هم نداری تلسکوپ ات را روی من نگه دار... خودم برایت می خوانمش ... 

نظرات این پست را به دلایل احمقانه خودم تائید نمی کنم. متاسفم