مثل خیلی از شب های دیگه جلوی تلویزیون ولو شدم و منتظرم چشم هام خود به خود بسته بشن و بدون اینکه بفهمم خوابم ببره...  

برنامه دید.ه بان را نگاه می کنم. مسع.ود بهنو.د با اشراف خاصی نشریات داخلی را مرور می کند و گفتنی های جالبش را می خواند. ستون های طنز روزنامه ها٬ پاورقی ها و کاریکاتورها...  

با خودم فکر می کنم که شاید دوربین و برنامه و سیا.ست همه بهانه است و این مرد در طول هفته این همه نوشته های طنز و جالب را گلچین می کند و می خواند تا این مجری زیبای برنامه را بخنداند و  زیرچشمی لبخندش را دنبال کند. 

توی همین خیالاتم که بهنو.د نام می برد از نویسنده یکی از ستون های طنز و می‌گوید پوریا... پوریا عالمی ...این اسم حواسم را پرت می کند.چشم هامو تنگ می‌کنم و می‌گردم دنبال پیشینه ای از این اسم.... و یادم می یاد.